Abdurrahim Karakoç’un kaleminden çıkan bu derleme, karanlığın en derin köşelerine ışık tutuyor. Cehaletin soğuk duvarları arasında kaybolan ruhlar, sapkınlıkla beslenen bir bataklığa sürüklenir burada. Şair…
Abdurrahim Karakoç’un kaleminden çıkan bu derleme, karanlığın en derin köşelerine ışık tutuyor. Cehaletin soğuk duvarları arasında kaybolan ruhlar, sapkınlıkla beslenen bir bataklığa sürüklenir burada. Şair, toplumun çürüyen yüzünü, gösterişli salonların ardındaki çirkinliği, rezaletin pencerelerinden sızan yıkımı dizelere döküyor. Her satır, bir uyarı; her kelime, kaybolan değerlerin acı yankısı. İçine düşen, kendini bulamaz artık; sadece sefaletin filizlendiği bir viraneye dönüşür. Sözün gücüyle örülmüş bu şiirler, sessiz çığlıkları duyurmak için yazıldı.
