Abdurrahim Karakoç’un dizeleri, kaybolan güzelliklerin acıklı bir dökümünü sunuyor. Toprağın susuz kaldığı, havanın zehir saçtığı bir coğrafyada, insanın eliyle bozulan doğa, utanç içinde başını öne eğiyor…
Abdurrahim Karakoç’un dizeleri, kaybolan güzelliklerin acıklı bir dökümünü sunuyor. Toprağın susuz kaldığı, havanın zehir saçtığı bir coğrafyada, insanın eliyle bozulan doğa, utanç içinde başını öne eğiyor. Bir zamanlar coşkuyla çekilen halaylar, yürekten söylenen türküler artık anılarda kalmış; kimisi sürgünde, kimisi kaçak, geride kalanlar ise yaralı. Gözler kurşun kadar soğuk, eller bıçak kadar keskin. Sevgi bile öldürücü bir silaha dönüşmüş bu topraklarda. Karakoç, şiirleriyle yitip giden değerlerin peşine düşüyor, sessiz çığlıkları dizelere döküyor. Her mısra, kaybın ağırlığını taşırken, okuyucuyu da bu hüznün ortasına çekiyor.
