Abdurrahim Karakoç’un bu derlemesinde, acımasız bir düzene isyanın dizeleri yükseliyor. Toprağı sömürenlerin gölgesinde ezilen bir halkın yorgunluğu, her satırda hissediliyor. Soygunun meşrulaştırıldığı…
Abdurrahim Karakoç’un bu derlemesinde, acımasız bir düzene isyanın dizeleri yükseliyor. Toprağı sömürenlerin gölgesinde ezilen bir halkın yorgunluğu, her satırda hissediliyor. Soygunun meşrulaştırıldığı, emeğin hiçe sayıldığı bir çağda, şairin sesi haksızlığa karşı bir çığlık gibi çınlıyor. "Vursunlar mı?" sorusu, sadece bir yakınma değil, aynı zamanda direnişin tohumlarını taşıyor. Karakoç, yalın ama vurucu diliyle, zulmün karşısında dimdik duran bir bilinci aydınlatıyor. Yasaklı rüyalar, umudun gizli kapılarını aralıyor; çünkü baskı ne kadar ağır olursa olsun, insanın içindeki özgürlük ateşi sönmüyor. Bu şiirler, suskunluğa mahkûm edilenlerin sesi oluyor.
