Sivas’ın kavurucu yazında, hastane yatağında bir adam çırpınıyordu. Askılardan kurtulmaya çalışırken sesi çatladı: "Artık hiçbir şey duymak, görmek istemiyorum!" Hemşireler onu zorlukla sakinleştirdi…
Sivas’ın kavurucu yazında, hastane yatağında bir adam çırpınıyordu. Askılardan kurtulmaya çalışırken sesi çatladı: "Artık hiçbir şey duymak, görmek istemiyorum!" Hemşireler onu zorlukla sakinleştirdi. Alnındaki ter damlaları, içindeki fırtınayı ele veriyordu. Zihninde Madımak Oteli’nin alevleri dans ediyor, uzaklardan bir kadın sesi radyodan cılız bir açıklama yapıyordu: "Dışarıdaki vatandaşlarımız güvende." Oysa içerideki yangın, yürekleri kavurmuştu. Dava dosyaları eksik, sorumlular belirsizdi. BBC Türkçe’nin aktardığına göre, olayın arkasındaki örgütler hâlâ karanlıkta, tahrikçiler ise bulunamamıştı. Bir gazeteci, "Yüreklerimiz Yangın Yeri"nde yazdığı gibi, bu katliam Cumhuriyet’e, demokrasiye ve insanın en temel hakkına –yaşama hakkına– indirilmiş bir darbeydi. Madımak’ın acısı henüz dinmemişken, Solingen yangını da tarihin sayfalarına kara bir leke olarak kazındı. Geride kalan, sadece yanıp kül olmuş.
