İki ruh düşünüyorum, temsili olarak. Bu iki ruh, nasıl olmuşsa karşılaşmış ve birbirlerine öyle bir uyum sağlamışlar ki biri "kanca" olmuş, diğeri "ilmik." Ne biri diğerinin kanca olduğunu biliyor, ne de öteki…
İki ruh düşünüyorum, temsili olarak. Bu iki ruh, nasıl olmuşsa karşılaşmış ve birbirlerine öyle bir uyum sağlamışlar ki biri "kanca" olmuş, diğeri "ilmik." Ne biri diğerinin kanca olduğunu biliyor, ne de öteki ilmik olduğunu. Gün gelmiş, ayrılık vakti. İlmik, kancadan ayrılmaya çalışıyor; fakat bilmiyor ki kancaya takılı. Alıp başını gidiyor dümdüz, farkında değil olan bitenin. Eğer doğru bir hamle yapıp bir şekilde kancadan düzgünce kurtulmazsa, yırtılacak; kanayacak. Ve öyle de oluyor. Kanca ise o tarafa bakmıyor bile. İlmeğe dönüp, "Kurtar beni düzgünce kendinden, yoksa kanarsın," diyemiyor. Kanca çoktan küsmüş, çevirmiş başını. Yoksa ister mi hiç, bir zamanlar onu boynundan öpen bu ilmeğin kanamasını?
