17. yüzyıl, insanın evrene bakışını kökünden değiştiren bir dönüşüm çağıdır. Descartes'ın akıl yürütmeleri, Newton'un doğa yasaları, Spinoza'nın Tanrı'yı anlamlandırma çabası, bu yüzyılı bilginin sınırlarını…
17. yüzyıl, insanın evrene bakışını kökünden değiştiren bir dönüşüm çağıdır. Descartes'ın akıl yürütmeleri, Newton'un doğa yasaları, Spinoza'nın Tanrı'yı anlamlandırma çabası, bu yüzyılı bilginin sınırlarını zorlayan bir laboratuvara çevirir. Shakespeare'in trajik derinliği, Molière'in toplumsal eleştiriyi mizahla harmanlayan komedileri, Cervantes'in Don Quijote'siyle modern romanın temellerini atan anlatısı, dönemin entelektüel zenginliğini gözler önüne serer. Caravaggio'nun ışık oyunları, Rembrandt'ın insanın iç dünyasını resmeden fırça darbeleri, Velázquez'in portrelerindeki gerçeklik arayışı, sanatın da bu arayışa eşlik ettiğini gösterir. Aynı yıllarda Galileo'nun teleskopu gökyüzünün kapılarını aralar; Jüpiter'in uyduları, Satürn'ün halkaları keşfedilirken, Leeuwenhoek'un mikroskobu gözle görülmeyen yaşamın varlığını ortaya çıkarır. Pascal'ın sözleriyle ifade edersek, insan artık sonsuz büyüklük ile.
