18. yüzyıl, tek bir düşünce akımına sığmayacak kadar zengin ve çalkantılı bir dönemi işaret eder. Bu çağda, yalnızca eski metafizik anlayışlar değil, insanın algısıyla gerçeklik arasındaki mutlak uyum inancı…
18. yüzyıl, tek bir düşünce akımına sığmayacak kadar zengin ve çalkantılı bir dönemi işaret eder. Bu çağda, yalnızca eski metafizik anlayışlar değil, insanın algısıyla gerçeklik arasındaki mutlak uyum inancı da köklü bir sorgulamaya tabi tutulur. Diderot, d’Alembert, Voltaire ve Rousseau gibi isimlerin bir araya geldiği *Ansiklopedi*, bu eleştirel bakışın en somut yansıması olur. Felsefede devrim yaratan isim ise Kant’tır; onun düşünce sistemi, bilinen nesnenin değil, bilen öznenin merkezde olduğu yeni bir paradigmaya kapı aralar. Kant, 18. ve 19. yüzyıllar arasında bir köprü kurar, ancak bu köprü, kendisinden sonraki tüm felsefi tartışmaları derinden etkilemesinden ileri gelir. Nitekim 19. yüzyılın neredeyse tüm düşünsel çatışmaları, Kant’ın fikirlerine verilen yanıtlar olarak okunabilir. Alman idealizminin önde gelen isimleri Fichte, Schelling ve Hegel’i anlamak için iki temel referans noktası vardır:.
