Samuel Beckett’ın eserlerinde gizli kalan anlatı örüntüleri, irade, eylem, boşluk, varoluş, eşlik ve sonluluk gibi kavramlar üzerinden inceleniyor. Bu temel izleklerin bir araya gelmesiyle, yazarın üslubuna ve…
Samuel Beckett’ın eserlerinde gizli kalan anlatı örüntüleri, irade, eylem, boşluk, varoluş, eşlik ve sonluluk gibi kavramlar üzerinden inceleniyor. Bu temel izleklerin bir araya gelmesiyle, yazarın üslubuna ve metinlerinin özgün dokusuna dair ipuçları ortaya çıkıyor. Beckett’ın kendini tekrar ederken aynı zamanda yenilediği desenler, olayların, karakterlerin ve anlatıcının etrafında şekilleniyor. Bu tutarlı çizgiler sayesinde, yazarın, anlatının ve hatta kahramanların kişilikleri daha net anlaşılıyor. Özgür Taburoğlu, Beckett’ı okurken yaşam öyküsünden çok, metinlerindeki derin yapıları açığa çıkarmayı tercih ediyor. Olay örgülerine takılmadan, eserlerindeki mekân ve zaman algısını çözümlemeye çalışıyor. Yazısıyla yaşamı iç içe geçmiş bir yazarın portresini çiziyor.
