Işıl Yüce’nin kaleminden çıkan bu eser, geleneksel hikâye anlatımının dışına çıkarak, düşüncelerin serbest akışına dayanan bir yapı sunuyor. Olay örgüsünden çok, zihnin derinliklerinde gezinirken karşılaşılan…
Işıl Yüce’nin kaleminden çıkan bu eser, geleneksel hikâye anlatımının dışına çıkarak, düşüncelerin serbest akışına dayanan bir yapı sunuyor. Olay örgüsünden çok, zihnin derinliklerinde gezinirken karşılaşılan imgeler, çağrışımlar ve sorgulamalar ön planda. Yazar, karakterlerin iç dünyasını değil, düşüncenin kendisini merkeze alarak felsefi bir yolculuğa çıkarıyor okuru. Sayfalar boyunca ilerlerken, mantık zincirlerinin yerini sezgiler, keskin çizgilerin yerini bulanık hatlar alıyor. Anlatı, belirli bir sona değil, düşüncenin sonsuz olasılıklarına doğru açılıyor; her cümle, yeni bir kapı aralıyor. Okur, metnin içinde kaybolurken, aynı zamanda kendi zihninin labirentlerinde dolaşmaya başlıyor.
