Gece, yıldızlarını yakıp seni yalnız bırakmış gibi görünse de, aslında ellerinle dokunabileceğin bir harita sunar. Acının keskin iğnelerini, sessizliğin boşluğunda birer yüksük gibi kullanmayı öğrenirsin…
Gece, yıldızlarını yakıp seni yalnız bırakmış gibi görünse de, aslında ellerinle dokunabileceğin bir harita sunar. Acının keskin iğnelerini, sessizliğin boşluğunda birer yüksük gibi kullanmayı öğrenirsin zamanla. Gözlerine dar gelen bakış açısını genişletmek, kendi sesinin bile yankılandığı o derin sınavdan geçmektir hayat. Kin tutma, çünkü sınanmaya devam edeceksin. Belki bir gün, kaybettiğin çocuğu yeniden dizlerine oturtursun; birlikte, unutulmuş bir kızın hikâyesinden söz edersiniz. Çocuk korkar, etkilenir, sana sarılır. "Geçti," dersin, "bir daha yaşanmayacak." Oysa bilirsin ki, bazı izler silinmez. Ölümün, hayal kırıklığının ya da sessiz bir vedanın yaraları, karların altında bile gizlenemez. Arkana baktığında dümdüz bir beyazlık değil, ayak izlerinin izini göreceksin. Ama yine de atlamış olacaksın geçmişin dikenli tellerinden. O anlar, artık sadece okuduğun bir romanın sayfaları kadar uzak ve etkileyici gelecek sana.
