Umutsuzluğumu şeker torbalarının arasına sıkıştırdım, matemimi kuru bir söğüdün dallarına astım. Hayallerim ise sevdiğim kişinin nemli duvarlarına, zamanla solup gidecek izler olarak kazındı. Huzeyfe…
Umutsuzluğumu şeker torbalarının arasına sıkıştırdım, matemimi kuru bir söğüdün dallarına astım. Hayallerim ise sevdiğim kişinin nemli duvarlarına, zamanla solup gidecek izler olarak kazındı. Huzeyfe Karabay’ın bu kısa ama derinlikli yapıtında, yalnızlık bir bulvar gibi uzanıyor; her satır, içindeki boşluğu dolduramayanların sessiz çığlıklarını taşıyor. Kırık cümleler, yarım kalan sözler ve unutulmuş anılar arasında dolaşırken, insanın kendi yalnızlığına nasıl da alıştığını fark ediyorsunuz. Altmış sayfalık bu yolculuk, hiç bitmeyecekmiş gibi gelen bir bekleyişin ağırlığını hissettiriyor.
