Şano, ji hunerên din cuda bi destpêka jiyana miro- vahîyê re dest pê dike. Şano, hunera férbúna jiyanê ya mirovan e. Jixwe taybetmendiya nemirdebûna şanoyê jì về derê têt. Koka şanoyé, di têkiliyên miroven…
Şano, ji hunerên din cuda bi destpêka jiyana miro- vahîyê re dest pê dike. Şano, hunera férbúna jiyanê ya mirovan e. Jixwe taybetmendiya nemirdebûna şanoyê jì về derê têt. Koka şanoyé, di têkiliyên miroven dest- pêkê û xwezayê de veşartiye. Mirové destpêké, ji bo bikaribe bi xwezayê re jiyaneke hevahengî bibe seri, xwe li hemberî rûdan û kawdanên xweristé biparêze ú serpêhatiyên xwe bi toxmê xwe re parve bike, hunera xwe ya jiyanê bi nîşan ú tevgerên bedeni fêri zarok ú derûdora xwe dike. Wekî nimûne: ji sedema hêj zimanê peyvînê bipêşneketî pê de dayika maziçin (berhevkara kiştükali) hunera xwe ya vēkdan û berhevkirina pēdivi- ya xwarin û vexwarinê, bavê nêçîrvan jî hunera xwe ya nêçîrvanîyê bi tevgerên laşê xwe nîşa zarok ûú lipaşha- tiyên xwe dikin. Li ser tahtên şikeftên welatê me yên ji serdema Mezolîtîkė mayîn (Beri Îsa 60-15 hezar sal) wêneyên mirovên ku kevilen heywanan dane ber rûyên xwe: kevil di destê xwe gerandî û bi wan tevgeren ritmik temsilan dikin, tên dîtin. Ev wekî rûpêç û konstūmėn destpêkê û mînaken ewil yên şanoyé têne pejirandin. Rūpėç, rêyeke gelek bi bandor e ji bo kes nasnameya xwe bi pêş bixe û bi awayekî giştî hebûnên cur bi cur temsil dike.
