Güneş batıp da karanlık çöktüğünde, sen bir serçe olup uçup gidiyordun hep. Peşinden koştukça uzaklaşıyordun, adımlarım sana yaklaşırken sen daha da ötelere kanat çırpıyordun. Mecnun misali, izini sürdüm…
Güneş batıp da karanlık çöktüğünde, sen bir serçe olup uçup gidiyordun hep. Peşinden koştukça uzaklaşıyordun, adımlarım sana yaklaşırken sen daha da ötelere kanat çırpıyordun. Mecnun misali, izini sürdüm gündüzleri; geceleri ise anıların gölgesinde kayboldum. Gönlümdeki tahtın sahipsizdi, sen hep gözümün önündeydin ama bir o kadar da uzak. Sesin kulağıma çalınıyordu, ama aramızda dağlar, vadiler vardı sanki; yıllar geçse de mesafe kapanmıyordu. Tatlı sesine mest oluyor, o şirin sözlerine hayran kalıyordum; ne var ki yüreğimdeki keder pınarı hiç kurumuyordu. Acının dalgaları zihnimi sararken, ayaklarımda takat kalmamıştı artık.
