Kâğıttan kanatlarıyla gökyüzünü delen uçaklar düşünün; ne motor gürültüsü, ne de duman izi bırakır ardında. Yalnızca rüzgârın dokunuşuyla süzülür, bulutların arasında kaybolur gider. Bu uçurtmalar, bir çocuğun…
Kâğıttan kanatlarıyla gökyüzünü delen uçaklar düşünün; ne motor gürültüsü, ne de duman izi bırakır ardında. Yalnızca rüzgârın dokunuşuyla süzülür, bulutların arasında kaybolur gider. Bu uçurtmalar, bir çocuğun parmaklarından süzülen sevgi ve umutla şekillenir. Her biri, gökyüzüne bırakılan bir dilek, sessiz bir şarkı gibidir. Kanat çırpan kuşlar misali özgürdürler, ama onları uçuran aslında yürekteki o sıcacık hislerdir. Kağıt kadar hafif, ağıt kadar derin... Uçurtmaların dansı, gökyüzünde yazılan bir masaldır âdeta. Rüzgârla savrulurken bile, yüreklerde iz bırakır.
