Çocukluğumuzun o sıcacık anlarında, ninelerimizin, dedelerimizin dizlerinin dibinde masallar dinlerdik. Gözlerimiz pırıl pırıl, yüreklerimiz heyecanla çarparken, onların sesinden dökülen her kelimeyle bambaşka…
Çocukluğumuzun o sıcacık anlarında, ninelerimizin, dedelerimizin dizlerinin dibinde masallar dinlerdik. Gözlerimiz pırıl pırıl, yüreklerimiz heyecanla çarparken, onların sesinden dökülen her kelimeyle bambaşka diyarlara yolculuk ederdik. Masallar, sadece eğlenceli hikâyeler değil, aynı zamanda yaşamın sırlarını fısıldayan bilge rehberlerdi. Kurnaz tilkinin oyunlarına, cesur aslanın adaletine, saf eşeğin iyimserliğine tanık olurken, aslında kendi hayatımıza dair dersler çıkartırdık. "Açgözlülük zarar getirir, cesaret insanı yüceltir, iyilik her zaman kazanır," diye fısıldardı masallar kulağımıza. Ne yazık ki, zamanla bu büyülü anlar unutuldu. Ekranların parlak ışığına kapılıp kaldık; hayal gücümüzü besleyen masallar, yerini sessiz ve hareketsiz görüntülere bıraktı. Oysa masallar, karanlıkta yolumuzu aydınlatan birer fener gibidir. Çocuklarımızın da bu sihirli dünyayı keşfetmesini, masalların sunduğu.
