Güneşin solgun ışıkları altında, unutulmuş anılar ve yeniden doğan duygular arasında gezinir bu sayfalar. Sevginin dili, bazen sessizlikte gizlidir; bazen de kelimelerin ardında kaybolur. Hep varmış gibi…
Güneşin solgun ışıkları altında, unutulmuş anılar ve yeniden doğan duygular arasında gezinir bu sayfalar. Sevginin dili, bazen sessizlikte gizlidir; bazen de kelimelerin ardında kaybolur. Hep varmış gibi görünen, aslında bir hiç miydi? Ya da hiç sandığımız, aslında hep yanımızda mıydı? Gazanfer Eryüksel, ince bir çizgide yürüyerek, kaybolanla kalanın izini sürüyor. Kısa ama derin, sade ama etkileyici bir yolculuk sunan *Hep Ve Hiç*, zamanın ve belleğin kıyılarında dolaşırken, okuru kendi anılarına çekiyor. Her cümle, bir anıyı canlandırırken, her satırda yeni bir soru beliriyor: Gerçekten unuttuklarımız mı yoksa hatırladıklarımız mı bizi tanımlar?
