Evlilik çoğu zaman bir fotoğraf karesiyle başlıyor: gülüşler geniş, bakışlar umutlu, cümleler iddialı. “Hiç değişmeyeceğiz”, “Biz hep böyle kalacağız” deniyor. Oysa hayat, balayından çok daha uzun; krediler…
Evlilik çoğu zaman bir fotoğraf karesiyle başlıyor: gülüşler geniş, bakışlar umutlu, cümleler iddialı. “Hiç değişmeyeceğiz”, “Biz hep böyle kalacağız” deniyor. Oysa hayat, balayından çok daha uzun; krediler, vardiyalar, çocukların ödevi, telefon ekranları, sosyal medya bildirimleri ve bitmeyen yorgunluklarla uzayıp giden bir koridor. Bu kitap, tam da o koridorun içinde, zamanla tozlanan çerçevelere, misafir odasına taşınan yataklara, televizyonun karşısında yan yana ama birbirine uzak oturan çiftlere yakından bakıyor. Bu sayfalarda büyük ihanet sahneleri, yüksek perdeden dramlar yok; daha çok içten içe kemiren küçük ihmaller, söylenmeyen sözler, ertelenen dokunuşlar, “sonra konuşuruz” deyip hiç konuşulmayan akşamlar var. Göç bavuluna sığmayan evlilikler, aynı evin iki kiracısına dönen karı-kocalar, tül perdelerin ardına sıkışan tartışmalar, çocukların gözünden eksilen “yuva” hissi… Ve elbette aşkın yerini yavaş yavaş alışkanlığın, alışkanlığın da zamanla sessiz bir yabancılığın alışının hikâyeleri…
