İnsanlar, dünyalarını çoğu zaman kelimelerle anlatır; biz ise bazen bir bakışla, bazen bir mırıltıyla. Bir sitenin gölgeli bahçesinde, kahve kokulu bir camın önünde, okul sıralarının arasında, kütüphanenin…
İnsanlar, dünyalarını çoğu zaman kelimelerle anlatır; biz ise bazen bir bakışla, bazen bir mırıltıyla. Bir sitenin gölgeli bahçesinde, kahve kokulu bir camın önünde, okul sıralarının arasında, kütüphanenin sessiz raflarında, cami avlusunda, otogarın kalabalığında, hastane bahçesinin ağır havasında… Kediler hep orada, insanların en sıradan sandığı anlara sessizce tanıklık ediyor. Bu kitapta, hayatın tam içinden geçen o küçük anlar, bir kedinin göz hizasına iniyor. Bir bakkal defterinin kenarında, bir okuma kulübü masasının üzerinde, bir marketin gece nöbetinde, yazlık sitenin havuz kenarında ya da hastane bankında… Kediler, insanların telaşını, sevinçlerini, kırgınlıklarını ve umutlarını yargılamadan, acele etmeden, sakince izliyor; bazen de yalnız bir elin, yorgun bir başın, ürkek bir çocuğun yanına usulca sokulup sessizce teselli oluyor.
