Babası keman çalarken evin içi huzurla dolardı. Elif de onun gibi çalmak isterdi, ama babasının izni olmadan kemana dokunmazdı. Bir akşam, babası kahve istediğinde içindeki soru birden patladı: "Neden bana hep…
Babası keman çalarken evin içi huzurla dolardı. Elif de onun gibi çalmak isterdi, ama babasının izni olmadan kemana dokunmazdı. Bir akşam, babası kahve istediğinde içindeki soru birden patladı: "Neden bana hep köylü kızı diyorsun?" Gülümseyen yüzü değişmedi babasının, ama gözlerindeki anlam derindi. "Anlatırım," dedi, "ama önce kahveni yap." Elif, heyecanla fincanı hazırladı. Kardeşleri Ayşe ve Aykut da merak içinde bekliyordu. Babaları, yıllardır sakladığı hikâyeyi anlatmaya başladı: "Bu aslında annenle benim öykümüz..." Uzak bir geçmişin tozlu sayfaları aralanıyordu artık. Elif, on altı yıldır içindeki düğümün çözüleceğini hissediyordu.
