İçlerindeki ağırlığı atıp hafifleyen ruhlar, artık zincirlerini kırmıştı. Yıllardır omuzlarına çöken korkular, boş söylentiler ve anlamsız telaşlar bir bir dökülüyordu üzerlerinden. Toprak tanrısı, gök…
İçlerindeki ağırlığı atıp hafifleyen ruhlar, artık zincirlerini kırmıştı. Yıllardır omuzlarına çöken korkular, boş söylentiler ve anlamsız telaşlar bir bir dökülüyordu üzerlerinden. Toprak tanrısı, gök tanrısı; hepsi geride kalmıştı. Tarihin tozlu sayfalarına karışan bu yükler, yerini özgürlüğe bırakmıştı. Kanat çırpan kuşlar gibi hafif, artık daha diri ve yaratıcıydılar. Bellerini bükenin aslında hiçbir şey olmadığını sonunda kavramışlardı. Geçmişin gölgesinden sıyrılan bu yürekler, şimdi yeni bir başlangıca doğru kanat açıyordu.
