Deren, dünyayı renklerin ve sözcüklerin dansı gibi görüyor. Babasının mavisi, annesinin pembesi, güneşin sıcaklığı, yaprakların yeşili arasında kaybolurken, bir yandan da eksik olanları sayıyor: babaannesini…
Deren, dünyayı renklerin ve sözcüklerin dansı gibi görüyor. Babasının mavisi, annesinin pembesi, güneşin sıcaklığı, yaprakların yeşili arasında kaybolurken, bir yandan da eksik olanları sayıyor: babaannesini özlüyor, uçmayı hayal ediyor ama kanatları yok. Elinde çiçek, yanında böcek, küçük bir kuşu yanına çağırmak istiyor. Sevincin resmi nasıl çekilir, diye düşünüyor. Her şeyin bir rengi, bir sesi, bir dokunuşu var sanki; o da bu karmaşanın içinde kendi şarkısını arıyor. Sözcükler, bazen bir masalın kapısını aralar, bazen de yalnızlığın sessizliğinde yankılanır. Deren’in dünyası, basit ama derin, sade ama anlam dolu.
