Mehmet Aycı’nın satırlarında zaman, bir el dokunuşuyla dağılıp yeniden örülüyor. Sözcükler, eski çinilerin soğuk parlaklığında yankılanan bir serinlik gibi akıyor; her hece, geçmişin tozlu sayfalarından…
Mehmet Aycı’nın satırlarında zaman, bir el dokunuşuyla dağılıp yeniden örülüyor. Sözcükler, eski çinilerin soğuk parlaklığında yankılanan bir serinlik gibi akıyor; her hece, geçmişin tozlu sayfalarından süzülüp gelen bir sırrı taşıyor. Dil, burada sadece anlatmakla kalmıyor, aynı zamanda unutulmuş renkleri canlandırıyor. Güz mevsiminin maviye çalan hüznü, kelimelerin ardına saklanmış gibi; onu yakalamak için eski resimlere, unutulmuş sözlüklere uzanıyoruz. Ancak dokunduğumuz her şey, bize hem huzur hem de yabancılık veriyor. Aycı’nın dili, zorlu bir yolculuk gibi: her adımda yeni bir anlam katmanı açılıyor, her cümle ölümün sessiz öğretisini fisıldıyor. Kısacık sayfalarında bile derin bir nefes aldırıyor, insanı kendi içindeki bilinmeze doğru çekiyor.
