Hüzün bazen tek başına konuşur ve bu sessizlikte, kimsenin görmediği, duymadığı anlarda ortaya çıkar. Issızlığın içinde umarsızlık hüküm sürerken, dağlara, denizlere ve doğanın güzelliğine bakmak, gözleri…
Hüzün bazen tek başına konuşur ve bu sessizlikte, kimsenin görmediği, duymadığı anlarda ortaya çıkar. Issızlığın içinde umarsızlık hüküm sürerken, dağlara, denizlere ve doğanın güzelliğine bakmak, gözleri mavi, toprak ve yeşil renklere boyar. Bu içsel yolculukta ne kağıt, ne de kalem gerekir, sadece hüzünün derinliklerine inmek yeterli olur. Yalnızlığın hırçın melodisinde, gözler bu geniş dünyada gezinir ve acıyan, kırılmış bakışlarla yüzeysel sevinçlere bakar.
