Yüzünde açılan bir müzenin kapıları gibi, her anı zulmün izlerini taşıyor. Dokunduğun her yer, geçmişin acı veren yankılarıyla sızlıyor. Zihin, durmadan aynı cümleyi fısıldıyor: *Bir zalim değişse de zulmün…
Yüzünde açılan bir müzenin kapıları gibi, her anı zulmün izlerini taşıyor. Dokunduğun her yer, geçmişin acı veren yankılarıyla sızlıyor. Zihin, durmadan aynı cümleyi fısıldıyor: *Bir zalim değişse de zulmün kendisi hiç değişmiyor.* Bu satırlar, sadece bir şiir değil, yaşanmışlığın derinliklerinden süzülen bir çığlık. Ayhan Benli’nin kaleminden çıkan bu eser, sessiz çığlıkların, bastırılmış hüzünlerin ve unutulmaya çalışılan gerçeklerin peşine düşüyor. Yüz sayfalık bir yolculukta, acının soğuk duvarlarına dokunuyor, zulmün izlerini tek tek ortaya çıkarıyor. Her kelime, bir anının, bir direnişin ya da bir çaresizliğin parçası. Okuyucu, sayfalar arasında gezinirken, kendini bir aynanın karşısında buluyor; çünkü zulüm, sadece bir başkasının hikâyesi değil, hepimizin içinde saklı bir gerçek.
