Ne varsa hayatın güncesine kazılmış, kocaman ne ki çokça hüzünlü bir albüm açar gibi seriyor orta yere Fatih Dulkadiroğlu; orta yerinde kendisi, tanıklığı, saçlarını okşayıp -yer yer yolup- geçen yıllara ve…
Ne varsa hayatın güncesine kazılmış, kocaman ne ki çokça hüzünlü bir albüm açar gibi seriyor orta yere Fatih Dulkadiroğlu; orta yerinde kendisi, tanıklığı, saçlarını okşayıp -yer yer yolup- geçen yıllara ve onca yaşanmışlığa dışarıdan/sahici bir yerden bakıyor: yansız, içtenlikli... Kim varsa; yersiz yurtsuz, yeni baştan yer edinme telaşında, kentin kucak açtığı; mahalle sakini, konu komşu, hısım akraba, yaren yoldaş... içini döküyor güvenle. Her halimiz bir hikâye, her hikâyede öfkemiz, telaşımız, kaygımız, şaşkınlığımız, sevincimizle hallerimiz; ne denli bildiğimiz yerden yükselse de anlatının sesi, bizim hikâyemizdir işte her anıyla derinleşen, şaşırtıcı, sanki benzersiz. Y. Bekir Yurdakul
