Mezher Bozan’dan çıplak bir iç hesaplaşma: *Zaroken Me*, sessizliğin gürültüsünü dinleten bir anlatı. Yüz on iki sayfada, bir insanın kendi gölgesiyle konuşması gibi, kelimeler arası boşluklarda kaybolan…
Mezher Bozan’dan çıplak bir iç hesaplaşma: *Zaroken Me*, sessizliğin gürültüsünü dinleten bir anlatı. Yüz on iki sayfada, bir insanın kendi gölgesiyle konuşması gibi, kelimeler arası boşluklarda kaybolan duyguların peşine düşüyor. Bozan, kâğıda dökülen her cümlede, unutulmuş anların ağırlığını taşıyor; geçmişin yorgunluğu, bugünün telaşsızlığıyla çarpışıyor. Hikâye, bir yerde başlayıp başka bir yerde bitmiyor, daha çok bir nefes alıp verme gibi, kendi ritmini yaratıyor. Dilin sınırlarını zorlamadan, sade ama derin bir üslupla yazılmış bu metin, okurunu kendi yalnızlığına davet ediyor. Peri Yayınları’ndan çıkan kitap, edebiyatın o ince çizgisinde gezinirken, aslında hiçbir şey anlatmıyor gibi görünse de her şeyi söylüyor. Bozan’ın kaleminden dökülenler, bir ayna işlevi görüyor; karşısındaki, kendi yüzünü görmeden edemiyor.
