Konuşmakla söylemek farklı şeylerdi, anlamadılar. Susmakla sessiz kalmayı, dinlenmekle durmayı, bakmakla görmeyi de karıştırdılar. “Aşk” koydular en ufak münasebetlerinin adını. Vurmak bildiler; kırmak…
Konuşmakla söylemek farklı şeylerdi, anlamadılar. Susmakla sessiz kalmayı, dinlenmekle durmayı, bakmakla görmeyi de karıştırdılar. “Aşk” koydular en ufak münasebetlerinin adını. Vurmak bildiler; kırmak, acıtmak, ezmek bildiler o en asil kavgaları... Yolunda gitmeyen şeyler var. İçleri kemiren bir şüphe, yürekleri yakan bir ateş, ruha işkence eden bir azap var. Tahammülsüz cesetlerle dolu ortalık. Ölüler dirilerden daha samimi ve öyle bir zaman ki, zamanı unutmuş gibi. Sonra içi boş bir yanılgı inanç. İnanç laçka, inanç öfke, inanç zehir ve tövbe! Ama böyledir. Yolunda gitmeyen şeyler var ve daha da acısı farkındalar! Akıl alır gibi değil ama göz göre göre, kulak duya duya, fikir bile bile; görmezden, duymazdan, bilmezden geliyorlar...
