YOL’CU “Gölgeler zamana aittir, yolcu hakikate…” Bir istasyon. Ne başlangıç ne son. Sadece bekleyiş. Bir ihtiyar, rayların yanında durur. Bir genç, gitmekle kalmak arasında sıkışır. Bir çocuk, henüz…
YOL’CU “Gölgeler zamana aittir, yolcu hakikate…” Bir istasyon. Ne başlangıç ne son. Sadece bekleyiş. Bir ihtiyar, rayların yanında durur. Bir genç, gitmekle kalmak arasında sıkışır. Bir çocuk, henüz kaybetmediği şeyi anlamaya çalışır. Ama bu üçü… Aynı insan değildir. Ya da belki… aynı insanın yaşamadığı hayatlarıdır. Zaman kırılır. Hatıralar yer değiştirir. Ve gerçek, en beklenmedik anda ortaya çıkar: İnsan tek bir hayat yaşamaz. Sadece birini seçer. Peki ya seçmedikleri? YOL’CU, bir yolculuğun hikâyesi değil, bir insanın kendine ulaşamama hikâyesi. Her sayfada bir ihtimal, her cümlede bir yüzleşme, her durakta başka bir “sen” var. Ve en sonunda, tek bir soru kalır: Yolcu kim?
