Seyyid Ahmed er-Rifâî (ö. 578/1182), Abbâsî hilâfetinin çözülme sürecine girdiği, siyâsî otoritenin gevşediği ve zühd merkezli dindarlığın yerini toplumsal işlevleri belirgin tasavvufî oluşumlara bıraktığı bir…
Seyyid Ahmed er-Rifâî (ö. 578/1182), Abbâsî hilâfetinin çözülme sürecine girdiği, siyâsî otoritenin gevşediği ve zühd merkezli dindarlığın yerini toplumsal işlevleri belirgin tasavvufî oluşumlara bıraktığı bir çağda yetişmiş, tesirini bu iklimde göstermiştir. Tasavvuf tarihinde dört büyük kutuptan (aktâb-ı erbaa) biri olarak anılır; fıkıh ile tasavvufun iç içe aktığı bu dönemde hem Şâfiî fakihi ve muhaddis kimliğiyle ilmî geleneği sürdürmüş, hem de tarikatın kurumsallaşma seyrine yön veren çok yönlü bir şeyh olarak temâyüz etmiştir. Ahmed er-Rifâî, siyasal çözülme ve iktisâdî daralma karşısında mânevî terbiye ile toplumsal sorumluluğu buluşturan ahlâk merkezli bir denge önermiş; muhtelif çevreleri bu anlayış etrafında birleştiren kapsamlı bir fert ve cemiyet modeli kurmuştur. Elinizdeki çalışma, bu sentezi tasavvuf ve tarih disiplinlerinin ortak bakışıyla ele almakta; metin ve pratik izleri üzerinden Rifâî’nin çok yönlü târihî portresini berraklaştırmayı amaçlamaktadır.
