Sessizliğin sesinde, zamanın ötesine açılan kapıları araladım, gizem dolu yollarda geçmişi yakaladım. Her adımda bir hatıra dokundu yüreğime, unutulmuş bir bakış, yarım kalmış bir cümle, solmuş bir gülüş…
Sessizliğin sesinde, zamanın ötesine açılan kapıları araladım, gizem dolu yollarda geçmişi yakaladım. Her adımda bir hatıra dokundu yüreğime, unutulmuş bir bakış, yarım kalmış bir cümle, solmuş bir gülüş fısıldadı kulağıma. Rüzgar, eski zamanların sırrını taşıyordu. Bir çocuk kahkahası, yıkılmış duvarların ardında hâlâ yankılanıyordu. Sessizliğin içinde öyle çok ses vardı ki… Yitip gidenlerin, bekleyenlerin, unutmayanların sesleri… Bu yollar beni yalnızca geçmişe değil, kendime de götürdü. Çünkü bazen en çok sustuğumuz yerde, en derin gerçeğimizi buluruz. Ve anladım ki, bazı kapılar yalnızca sessizliğin içinden geçerek açılır. Çocukluğumun anıları babamın doğduğu ev gastronomi evi tekrar ayağa kalkar mısın?
