Gerçeğe en yakın düşüncelerimiz insanlar hakkında olmayan düşüncelerimizdir. Peki, bu niçin böyledir? Neden fıtratımıza soğuk bir demire yaklaştığımız gibi yaklaşamıyoruz? Bunun sebebi kendi fıtratımızda…
Gerçeğe en yakın düşüncelerimiz insanlar hakkında olmayan düşüncelerimizdir. Peki, bu niçin böyledir? Neden fıtratımıza soğuk bir demire yaklaştığımız gibi yaklaşamıyoruz? Bunun sebebi kendi fıtratımızda hiçbir zaman bir bütün görmeyişimizdir. İnsan bir eksikliktir. Koca, derin ve sisli bir boşluk var içimizde. Bu boşluk bana göre bizim en mükemmel kusurumuzdur. Kendimi ne zaman müziğin hafif yatağına atsam, içimdeki o boşluğun su alan bir geminin batışı gibi beni yavaş yavaş aşağıya çektiğini hissederim. Bu eksiklikten kaçınamayız. İnsan ruhu henüz nereden geldiğinin ayırdında değildir. Bununla ilgili birçok metafizik referanslar olmasına rağmen sanırım bu ruhumuzu tatmin etmemektedir. Dolayısıyla nereden geldiğini bilmeyen birinin kendini bir bütün olarak bilebilmesi mümkün değildir. Kendiyle ilgili ancak varsayımlarda bulunabilir. Boşluğunun derinliği kadar düşünür ve bu onun varoluşsal kapasitesini belirler. İşte bu kapasitedir bizim bütün felsefi yazgımız. İşte bu yüzden insandan bahsediyorsak daha alçak sesle konuşmalıyız.
