“Ya ben? Ben ne hissediyorum?” dedim, kendi kendime. Herkesin bir olduğunu, herkesin aynı şeyleri yaşadığını, bunun bir döngü olduğunu. Kimini daha az acıttığını, kimini çok. Böylece, ruhların eğitildiğini…
“Ya ben? Ben ne hissediyorum?” dedim, kendi kendime. Herkesin bir olduğunu, herkesin aynı şeyleri yaşadığını, bunun bir döngü olduğunu. Kimini daha az acıttığını, kimini çok. Böylece, ruhların eğitildiğini, yaradılışın kaynağının sevgi olduğunu anlıyorum. Zaman denilen mefhum nasıl bir şey? Geçiyor, hatırlamıyoruz. Geliyor, hissetmiyoruz. Anda kalmayı da beceremiyoruz. Bütün bu yaşamlar, neyi olgunlaştırıyor acaba? Evreni mi?
