Tutuştu gün, soldu şiir, bir mevsimlik heves oldu yapraklar. Atlas, gök kubbeyi sırtında taşırken zamanın eskittiği ben, yetişemedim gençliğine. Bütün yağmurlar bohçalandı günahlarıyla, vebal ne? Dedi ki …
Tutuştu gün, soldu şiir, bir mevsimlik heves oldu yapraklar. Atlas, gök kubbeyi sırtında taşırken zamanın eskittiği ben, yetişemedim gençliğine. Bütün yağmurlar bohçalandı günahlarıyla, vebal ne? Dedi ki : "Vebali ömrümüzden kanayan aşktır ve biz bir ağacı süt damıtan teninden tanırız..." Söyledi şair : yazılar aşkatn yıkılsa da yoksun tüm yapraklar mevsiminden utansın ... hangi sokaktı rüyaya açılan kalbimde yalnızlık dar alan söylesin dünya her aşk ay şekli mi... yalan!
