Annesinin ani gidişiyle sarsılan bir yürek, geride kalan boşluğun sesini duyurmaya çalışıyor. "Neden bu kadar çabuk gittin?" sorusu, zihninde yankılanıp duruyor. Her günü, onun yokluğuyla nasıl dolduracağını…
Annesinin ani gidişiyle sarsılan bir yürek, geride kalan boşluğun sesini duyurmaya çalışıyor. "Neden bu kadar çabuk gittin?" sorusu, zihninde yankılanıp duruyor. Her günü, onun yokluğuyla nasıl dolduracağını bilemezken, içindeki kırıklık bir türlü onarılamıyor. Haram lokma yememek, hayırlı işler yapmak yetmiyor artık; eksik olan, sadece bir dua, bir söz bile değil, o sıcak dokunuşun ta kendisi. "Seni duyuyor muyum?" diye sorarken, aslında cevabı biliyor: Hayır. Ama inanmak istiyor. Çünkü o boşluk, köklerini kaybetmenin acısı. Ağlamak, sevinmek, yaşamak... Hiçbiri, o derin yalnızlığı dindirmeye yetmiyor. Belki de asıl yüzleşilmesi gereken, bu sessizliğin ta kendisi.
