Ahmet Zarifoğlu’nun şiiri, sözün sınırlarında gezinen bir duraklama gibidir. Her dize, söylenmemişin izini sürer; tamamlanmamışlık, aslında şiirin en canlı yanını oluşturur. Bir şey anlatırken çok şeyi…
Ahmet Zarifoğlu’nun şiiri, sözün sınırlarında gezinen bir duraklama gibidir. Her dize, söylenmemişin izini sürer; tamamlanmamışlık, aslında şiirin en canlı yanını oluşturur. Bir şey anlatırken çok şeyi sezdirmek, yarım kalanın gücüdür çünkü. Kelimeler eksik kalsa da anlam taşar, satırlar bitmese de duygu bütünleşir. Zarifoğlu’nun dizeleri, bu yarım kalmışlığın içinde saklı olanı açığa çıkarır: şiirin sonsuzluğu, her zaman bir sonraki dizede saklıdır. Sözün peşinde koşarken bulduğu, aslında hiç bitmeyen bir yolculuktur.
