Musa Polat’ın dizeleri, durgun bir gölün yüzeyine düşen yağmur damlaları gibi iç dünyamızda dalgalanır. Her kelime, sessiz bir patlamanın ardından açan çiçekler misali, beklemediğimiz anlarda ruhumuzu sarar…
Musa Polat’ın dizeleri, durgun bir gölün yüzeyine düşen yağmur damlaları gibi iç dünyamızda dalgalanır. Her kelime, sessiz bir patlamanın ardından açan çiçekler misali, beklemediğimiz anlarda ruhumuzu sarar. Baharın ilk nefesi gibi taze, ırmağın akışı gibi coşkulu bu şiirler, zamanın ötesinden gelen bir fısıltı gibidir. Sayfalar arasında dolaşırken, kaybolmuş bir anının peşine düşer gibi hissedersiniz kendinizi; her dize, yarım kalan bir şarkının nakaratı sanki. Sözcükler, bazen bir hüznün gölgesinde dans eder, bazen de umudun ışığında kanat çırpar. Polat, kelimelerle dokuduğu bu incecik kumaşta, hayatın kırılganlığını ve güzelliğini aynı anda gösterir. Seksen sayfada toplanan bu şiirler, okurunu yalnız bırakmayan, her defasında yeni bir anlam katmanı sunan bir yolculuğa davet ediyor.
