Acı her zaman gözyaşına dönüşmez. Bazen sadece içine çöker, kimselere belli etmeden. Bir cenazede hıçkıramayan, yüreği paramparça olduğu halde sessiz kalanlar vardır. O acı, görünmez bir yara gibi derinde…
Acı her zaman gözyaşına dönüşmez. Bazen sadece içine çöker, kimselere belli etmeden. Bir cenazede hıçkıramayan, yüreği paramparça olduğu halde sessiz kalanlar vardır. O acı, görünmez bir yara gibi derinde büyür, zamanla kemirir seni. Farkına bile varmadan kendini uçurumun kenarında bulursun; kimse anlamaz, kimse duymaz. Oysa her acının bir nedeni olmalı mıdır? Belki de yoktur. Ama unutma: seni öldürmeyen, güçlendirir. O andan sonra hiçbir şey seni eskisi kadar incitemez. Çünkü artık en kötüsünü yaşamışsındır. Acının sessizliği, bazen en yüksek çığlıktan daha derindir.
