Algoritmalar, bugün yalnızca “ne izlediğimizi” ya da “ne okuduğumuzu” belirleyen mekanizmalar değildir; hangi bilginin görünür olacağını, hangi söylemin meşruiyet kazanacağını ve hangi gerekçelendirmelerin…
Algoritmalar, bugün yalnızca “ne izlediğimizi” ya da “ne okuduğumuzu” belirleyen mekanizmalar değildir; hangi bilginin görünür olacağını, hangi söylemin meşruiyet kazanacağını ve hangi gerekçelendirmelerin ikna edici sayılacağını da etkileyen yeni bir aracılık katmanı üretmektedir. Bu eser, algoritmalar çağında din–toplum ilişkisini inanç, otorite ve etik eksenlerinde tartışmaya açarken, “yerine geçme” sorusuna sıkışmadan daha temel bir meseleye yönelir: Algoritmik sistemlerin belirleyici hâle geldiği bir dünyada din, inanç, insan ve toplum nasıl yeniden konumlanmaktadır? Altı bölümden oluşan eser; ontoloji, bilinç ve Tanrı tasavvuruna uzanan tartışmalardan kutsal metinlerin yorum rejimlerine, dinî otoritenin yeni mecralardaki biçimlerinden eğitim, aile ve ritüel pratiklere; etik–insan hakları–çoğulculuk gündeminden büyük veri, gözetim ve emek süreçlerine uzanan geniş bir çerçeve sunmaktadır. Eserin ortak önerisi açıktır: Yapay zekâ ve algoritmalar, tek bir alanın yerini “alan” yapılar olmaktan çok, toplumsal hayatın anlam, otorite ve etik üretimini dönüştüren güçlü etkileşim alanlarıdır.
