Ayşe Şafak Kanca’nın şiirsel dili, okuru sessiz bir kıyıya çağırıyor; orada zaman, dalgaların ritmiyle esnerken hafıza kendi izlerini bırakıyor. Anılar, ince bir bal kokusu gibi havada asılı kalıyor, geçmişin…
Ayşe Şafak Kanca’nın şiirsel dili, okuru sessiz bir kıyıya çağırıyor; orada zaman, dalgaların ritmiyle esnerken hafıza kendi izlerini bırakıyor. Anılar, ince bir bal kokusu gibi havada asılı kalıyor, geçmişin ağırlığını taşıyan sütunlar yavaşça sarsılıyor. Her satır, içindeki boşluğu doldurmak yerine onu daha da derinleştiriyor; tıpkı karabatakların suya dalarken bıraktığı izler gibi. Sözcükler, bir gelgitin iniş çıkışları arasında kaybolup yeniden beliriyor, okuru kendi düşüncelerinin kıyısına sürüklüyor. Kısacık bir metin, sonsuz bir yolculuğun kapısını aralıyor.
