Bazı ayrılıklar vardır; üzerinden yıllar geçse de insanın kalbinde ilk günkü sıcaklığını korur. Bir baba evinin kapısı, anneden kalan bir ses, kardeşlerle paylaşılan aynı sofranın hatırası, çocukluk yıllarının…
Bazı ayrılıklar vardır; üzerinden yıllar geçse de insanın kalbinde ilk günkü sıcaklığını korur. Bir baba evinin kapısı, anneden kalan bir ses, kardeşlerle paylaşılan aynı sofranın hatırası, çocukluk yıllarının masumiyeti... Mustafa Çifci, bu eserinde yalnızca kendi anılarını anlatmıyor; hepimizin içinde sakladığı çocukluğu, özlemleri ve aile sıcaklığını yeniden gün yüzüne çıkarıyor. Baba ocağının tüten dumanından, bir öğretmenin öğrencilerine yazdığı veda mektubuna; kaybolan yıllardan hiç eksilmeyen sevgiye uzanan bu yolculukta okuyucu kimi zaman gülümseyecek, kimi zaman gözyaşlarını saklayamayacak. Veda Mektubu; anneye, babaya, kardeşlere ve geride kalan güzel günlere yazılmış içten bir teşekkürdür. Çünkü insan bazen büyür... Ama çocukluğu, baba evi ve sevdikleri hiçbir zaman içinden çıkıp gitmez.
