Şiir, zamanın ötesine geçen bir dildir; yüreğin en derin köşelerinde saklı kalanları, yılların yorgunluğuna rağmen tazeliğini koruyan anıları, insanın sonsuzluğa bıraktığı izleri kelimelere sığdırmaya çalışır…
Şiir, zamanın ötesine geçen bir dildir; yüreğin en derin köşelerinde saklı kalanları, yılların yorgunluğuna rağmen tazeliğini koruyan anıları, insanın sonsuzluğa bıraktığı izleri kelimelere sığdırmaya çalışır. Bazen bir gecenin sessizliğinde, bazen sonbaharın hüzünlü rüzgârında, bazen de kış sabahlarının soğuk pencere kenarlarında doğar bu dizeler. Kalem, kâğıda dokunduğunda, içten içe biriken duygular bir bir dökülür; kavuşamayan sevgilerin acısı, yaşamın ağır yükü altında ezilen yüreklerin çığlığı, korkular, umutlar ya da sadece yazılmaya muhtaç olan hisler... Herkesin bir hikâyesi vardır; kimisi sevinçle, kimisi hüzünle, kimisi de sessiz bir isyanla doludur. Şiir, bu hikâyeleri buluşturan bir köprü gibidir. Yüzyıllar öncesinde, tıpkı bugün olduğu gibi, ellerine kalem alanlar da aynı duyguyla yazdılar. Onların dizeleri, bugün de bizimle konuşmaya devam ediyor.