Bu kitap bir anlatı değil, bir çöküşün kendisidir. İnsan çoğu zaman yaşamaz; yalnızca ertelenmiş bir tükenişi sürdürür. Burada umut bir teselli değil, gerçeğin üstüne örtülmüş ince bir yalan gibi görünür…
Bu kitap bir anlatı değil, bir çöküşün kendisidir. İnsan çoğu zaman yaşamaz; yalnızca ertelenmiş bir tükenişi sürdürür. Burada umut bir teselli değil, gerçeğin üstüne örtülmüş ince bir yalan gibi görünür. Sayfalar ilerledikçe anlam çoğalmaz; aksine, yavaşça eksilir. Her cümle, insanın kendine inandığı yerden bir şey koparır. Çünkü bazı düşünceler iyileştirmek için değil, geride kalan illüzyonu dağıtmak için vardır. Ve sonunda tek bir soru kalır: Dayandığın şey hayat mıydı, yoksa sadece alışkanlığın sürekliliği mi?