Bu sabah nedense erken kalktım. Yüzümü yıkadım. Fırçayla sabunu köpürttüm. Tıraş olurken sağ yanağımın çeneye yakın yerini kesince daha dikkatli baktım aynaya, kendime baktım iyice. İlk defa yaşlandığımı…
Bu sabah nedense erken kalktım. Yüzümü yıkadım. Fırçayla sabunu köpürttüm. Tıraş olurken sağ yanağımın çeneye yakın yerini kesince daha dikkatli baktım aynaya, kendime baktım iyice. İlk defa yaşlandığımı düşündüm. Üzüntü yok, yalnız garip bir his bu. Kanayan yere biraz pamuk koydum. Sonra elim yanağımın üst kısımlarına doğru kaydı. Arabayı uçuruma kaçırdığımız gündü. Burayı mı öpmüştü? Yanağımda dolgun, yumuşacık bir his. Musluğu kapattım. Burada olsa, karşısında dikilsem, ben pişmanım, kaçmakla hata yaptım, desem; ömrüm boyunca seninle bir dost gibi şu küçük kasabada yaşamaya razıyım, desem; diz çöksem, yanağıma elini koysa. Yapayalnız kaldım, Nazan, yapayalnız. Fakat ne fena! Yalnızlık öldürmüyor, hatta insan inadına yaşıyor. Sadece her şeydeki mayhoşluk artıyor, her şey bir parça daha tatsızlaşıyor. Musluğu açtım. Nasıl dayanacaksın şimdi?