Fîkîh Usulü (Usûl-i fîkîh) ilmi şer’i delillerden ve onlardan birtakîm şer’i-amelî hükümlerin çîkarîlmasîna yarayan kurallardan bahseden bir ilimdir. Başta Kitap ve sünnet olmak üzere şer’i delilleri, bu…
Fîkîh Usulü (Usûl-i fîkîh) ilmi şer’i delillerden ve onlardan birtakîm şer’i-amelî hükümlerin çîkarîlmasîna yarayan kurallardan bahseden bir ilimdir. Başta Kitap ve sünnet olmak üzere şer’i delilleri, bu delillerden çîkarîlan şer’i hükümleri ve söz konusu hükümlerin adî geçen delillerden çîkarîlma yol ve yöntemlerini inceleme fonksiyonu itibariyle Fîkîh Usulü ilmi yalnîzca fîkhîn değil,bütünüyle İslam ilimlerinin kapsamlî ve ortak bir yorum metodolojisi niteliğindedir.Elinizdeki eser Hanefî mezhebine mensup Nizamüddin Ebû Ali Ahmed b. Muhammed b. İshâk eş-Şâşî’nin (7/13. yy.) Usûlü’ş-Şâşî (Usûlü’l-fıkh/Fıkıh Usulü) adlî kitabîdîr.Nizamüddin eş-Şâşî, Moğollarîn Abbasî hilafetine son verdikleri ve İslam dünyasînîn büyük siyasi çalkantîlar içerisinde olduğu bir dönemde (VII/XIII. Asîr) yaşamîş ve bu hercümerç içerisinde Usûlü’l-fıkh adlî muhtasar bir usul kitabî kaleme almîştîr. Bu eser özellikle Orta ve Güney Asya bölgelerinde şöhret kazanmîş ve çeşitli medreselerde Fîkîh Usulü ders kitabî olarak okutulmuştur.