Dağlar nasıl yaralarını taşlarla onarırsa, o da kendi çatlaklarını sözcüklerle sıvar. Toprağın teri magmaya karıştığında, çömlek ustasının elleri çamurla buluşur; hırsı, hırçınlığı ve gizlediği hüznü yoğurur…
Dağlar nasıl yaralarını taşlarla onarırsa, o da kendi çatlaklarını sözcüklerle sıvar. Toprağın teri magmaya karıştığında, çömlek ustasının elleri çamurla buluşur; hırsı, hırçınlığı ve gizlediği hüznü yoğurur. Maske takar gibi acısını gizler, ama yüreğindeki köpekler uludukça uyku tutmaz. İşte o zaman, suskunluğun kırıldığı yerde, söz doğar. Kırık dökük dizelerde kendini arayanların, çamurla yoğrulmuş bir dünyanın izlerini süreceği bir kitap. Sayfalar, ustasının parmak izleriyle dolu; her biri, bir çömleğin kırılgan sessizliğinde soluk alıyor.
