Bu şehirde adını bilen yok kimsenin. Yabancı bir rüzgâr gibi dolaşıyorum sokaklarında, geçmişin izleriyle dolu olsa da yüreğimde. Sanki göçebe bir kuşum, bir anlığına konmuşum bu kentin dallarına – ne tam…
Bu şehirde adını bilen yok kimsenin. Yabancı bir rüzgâr gibi dolaşıyorum sokaklarında, geçmişin izleriyle dolu olsa da yüreğimde. Sanki göçebe bir kuşum, bir anlığına konmuşum bu kentin dallarına – ne tam anlamıyla buraya ait, ne de büsbütün uzak. Bir yanımda karanlığın kanat çırpan gölgeleri, diğer yanımda umudun beyaz martıları; ikisi arasında sıkışmış, kanatlarımda derin bir sancı. Her adımda, her köşe başında, anılarla hesaplaşıyorum – bazıları taze, bazıları tozlu. Kimse anlamaz beni burada, belki de anlamak istemem beni kimsenin. Yalnızlığın ve aidiyetin ince çizgisinde, bir uçurumun kenarında durup hayata bakıyorum; bazen düşmekten korkuyorum, bazen de kanatlarımı açmak için.
