Baktığım camdan akıp giden, Ücra köşelerin tek katlı evleri, Işıklı odalarıyla bana seslenecek, Düşüneceğim hangi odada ne hikâyeler var? Üzülmeyeceğim uydurduğum hikâyelere... Sabahın altısında tarlada…
Baktığım camdan akıp giden, Ücra köşelerin tek katlı evleri, Işıklı odalarıyla bana seslenecek, Düşüneceğim hangi odada ne hikâyeler var? Üzülmeyeceğim uydurduğum hikâyelere... Sabahın altısında tarlada insanlar göreceğim, İçim sızlayacak belki biraz da Baktıkça onlarla gururlanacağım... Bu kitap, insanın kendine bile söyleyemediği cümlelerin şiire dönüşmüş hâlidir. Zeynep Melda, gündelik hayatın görünmez anlarından; aşkın, kırılmanın ve modern yalnızlığın insanın içinde bıraktığı sessizlikten geçen bir dil kuruyor. Her şiir, okuru yalnızca bir duygunun değil, kendi iç sesinin karşısında da bırakıyor. Bu sayfalarda karşılaşacağınız şey yalnızca şiir değil; bazen sustuğunuzda içinizden geçen o cümledir.
