Yaşamım, evimle kitapçımda geçen bir rutine dönüşmüştü. Bir dönem, sanki komada gibi hissediyordum kendimi; elimden, ayağımdan mahrum kalmıştım. Ruhum, yaşayamadığım mutlulukların beklentisinden uzun zaman…
Yaşamım, evimle kitapçımda geçen bir rutine dönüşmüştü. Bir dönem, sanki komada gibi hissediyordum kendimi; elimden, ayağımdan mahrum kalmıştım. Ruhum, yaşayamadığım mutlulukların beklentisinden uzun zaman önce vazgeçmişti. İnsanların güler yüzlerine, şakalaşmalarına bakarken içimde bir hüzün oluşuyordu. Mısır anılarım, her adımda canımı yakıyor, derin bir keder hissiyle boğuşuyordum. Bu durumun panzehiri yoktu, sadece yaşadığım sürece bu acıyı taşıyacaktım.
