Nasîruddin Tûsî’nin kelam anlayışı, Şiî düşüncesinin yalnızca Mutezile’den beslendiği yönündeki yaygın kanıyı sorguluyor. Bu çalışma, Tûsî’nin *Tecrîdü’l-itikâd* adlı eseri ve üzerindeki şerhler aracılığıyla…
Nasîruddin Tûsî’nin kelam anlayışı, Şiî düşüncesinin yalnızca Mutezile’den beslendiği yönündeki yaygın kanıyı sorguluyor. Bu çalışma, Tûsî’nin *Tecrîdü’l-itikâd* adlı eseri ve üzerindeki şerhler aracılığıyla, Şia’nın inanç esaslarını şekillendirirken Sünni kelamından da önemli ölçüde etkilendiğini ortaya koyuyor. Oysa Şiî geleneğinde, imamlardan aktarılan rivayetler, Ehl-i Sünnet’ten herhangi bir görüşü benimsemenin yanlışlığını vurgular. Ancak Tûsî’nin Allah’ın sıfatları, insan iradesi gibi kritik konularda Sünni düşünürlerle paralellikler kurması, mezhepler arası sınırların sanıldığı kadar katı olmadığını gösteriyor. Üstelik *Tecrîd*’in Osmanlı medreselerinde uzun süre ders kitabı olarak okutulması, geçmişte ilim dünyasında bu tür etkileşimlerin ne denli doğal karşılandığının bir kanıtı. Tûsî’nin mirası, İslam düşüncesinin farklı ekolleri arasında uzlaşma zeminlerinin varlığını hatırlatıyor.
