Aydın, hastane koridorundaki o soğuk bankta başını eşinin omzuna yaslamış, gözlerini sımsıkı kapatmıştı. Sanki etrafındaki her şey bulanıklaşmış, gerçeklikten kopmuştu. "Bu nasıl olabilir?" diye düşünüyordu…
Aydın, hastane koridorundaki o soğuk bankta başını eşinin omzuna yaslamış, gözlerini sımsıkı kapatmıştı. Sanki etrafındaki her şey bulanıklaşmış, gerçeklikten kopmuştu. "Bu nasıl olabilir?" diye düşünüyordu içinden. Kendisi kimseye zarar vermemiş, hep iyilik yapmıştı. Şimdi başına gelenler bir yanlışlık olmalıydı; belki de uyanamadığı uzun bir kâbustu. O sabah televizyonu açtığında karşılaştığı program, sanki kaderin acımasız bir oyunuydu. "Neden ben?" sorusu zihninde dönüp duruyordu. Yaşar’ın sesini duyduğunda umutlandı; belki eşinin dokunuşuyla bu karabasan sona erecekti. Gözlerini açtığında her şeyin normale dönmesini, güzel anılarının gerçek olduğunu görmeyi umuyordu. Ama derin bir nefes alıp beklerken, gerçekle yüzleşmenin ağırlığı yüreğine çöktü.